Mon. Dec 6th, 2021


“8-Bit Christmas”, geschreven door Kevin Jakubowski (naar zijn boek), vertelt hoe het bezit van een man de zwaarbevochten droom van zijn innerlijke kind is. Neil Patrick Harris is te zien in het begin van de film en laat zijn dochter de console zien die hij als kind kreeg, maar verdiende onder mysterieuze omstandigheden. Harris verandert vervolgens van een stijve sitcom-ready vader in een plooibare stem van verwondering terwijl hij het verhaal vertelt van de winter van ’88, toen hij en zijn vrienden samenwerkten om een ​​Nintendo te kopen. Jake (nu gespeeld door Winslow Fegley) volgt verschillende aanwijzingen om te proberen hun eigen Nintendo te krijgen, en creëert een schattig uitgangspunt met schattige kinderen die gewoon niet de komische behandeling krijgen die het nodig heeft. Sommigen van hen hebben meer opvallende persoonlijkheden dan anderen, zoals Farmer (Max Malas), een beruchte leugenaar die zijn geslepen manieren kan gebruiken om hun plannen te bevorderen (het is grappig dat hij een reputatie heeft voor belachelijke leugens, en niet eens lijkt te weten hij doet het). Een deel van Jake’s poging om een ​​Nintendo te krijgen, houdt in dat hij zijn ouders probeert te charmeren (gespeeld door Steve Zahn en June Diane Raphael met kleine maar oprechte optredens), die hem eraan herinneren hoe duur het systeem is, en hem aansporen tot wat belangrijker is om zich te concentreren Aan.

“8-Bit Christmas” is gewoon niet voor de echte originele spelers van Nintendo, ook al heeft het veel bekende opgroeiende elementen zoals lelijke pestkoppen, padvinders en honkbalkaarten. En het vertrouwen van de komedie op kots- en poepgrappen bevestigt nog meer dat deze flashback-film voor kinderen is, die misschien meer vergevingsgezind zijn voor de talrijke sequenties die iets grappigs opzetten en ze vervolgens plat laten vallen. Jake’s zoektocht naar een Nintendo omvat verschillende strategieën (zoals huis-aan-huis kransen verkopen of mensen proberen te charmeren in een bejaardentehuis), maar er zit zo weinig pit achter voor de hand liggende grappen. Het wordt steeds flagranter dat er een script werd gebouwd rond het verlangen naar een Nintendo, zonder de komedie die de film een ​​eigen identiteit zou kunnen geven.

De Nintendo-nostalgie is hier natuurlijk enorm dik, en het gaat verder dan dat de console zomaar een heilige graal is die zou kunnen dienen voor een verhaal over een jonge jongen die de ware betekenis van de vakantie leert. In het begin is het een zelfbewust, zoals hoe er een hele reeks is die de spot drijft met de beruchte, zwaar gebrekkige Power Glove, terwijl het ook alleen opmerkt dat het iets was dat alleen de egomaniakale rijke jongen van je stad zou hebben. Dan wordt de film behoorlijk vreemd, aangezien Jake’s zoektocht meer aanvoelt als subliminale berichten, gevuld met variaties op de uitdrukking “Ik heb een Nintendo nodig.” En dan wordt het ronduit griezelig, wanneer Jake een pratend Nintendo-winkeldisplay tegenkomt. Het hypnotiseert hem om de games te spelen die het heeft (Jake speelt uiteindelijk “Rampage” in een van de weinige gameplay-momenten van de film) en dan noemt de enge gameconsole hem een ​​”brave jongen”. Het zou een gekke scène moeten zijn; het lijkt veel meer op een vreemder gevaar.

By admin