Mon. Dec 6th, 2021


“Encanto” volgt het “meisje zonder duidelijke gave” Mirabel, die haar best doet om in een gezin te passen dat zo buitengewoon is dat haar veroordelende Abuela Alma (María Cecilia Botero) bij elke beurt alleen maar haar teleurstelling biedt. Voor Mirabel is het moeilijk om op te vallen wanneer haar moeder, Julieta (Angie Cepeda), wonden kan helen met haar kookkunsten – meer specifiek, haar arepas con queso, haar zus Luisa (Jessica Darrow) kan met gemak de zwaarste voorwerpen optillen, en haar zus Isabela (Diane Guerrero) kan zonder erbij na te denken de mooiste bloemen kweken. Mirabel merkt dat de casita van de familie barsten begint te vertonen, maar niemand gelooft haar en bagatelliseert haar zorgen als iets wat haar vervreemde excentrieke oom Bruno (John Leguizamo) zou zeggen. Het is aan Mirabel om erachter te komen wat er gebeurt om zowel haar familie als haar huis te redden.

Regisseurs Jared Bush en Byron Howard (“Zootopia”) en co-regisseur Charise Castro Smith (“Raya and the Last Dragon”), die meer dan een vluchtige gelijkenis vertoont met het hoofdpersonage van de film, hebben weer een goedhartige film gemaakt over buitenbeentjes die proberen om het juiste te doen. Het meest opvallende is dat er geen schurk in deze Disney-film is, alleen een vage ‘onbekende’ die de familie en hun huis bedreigt. Het conflict is op zijn best minimaal, waardoor Mirabel meer tijd kan besteden aan het leren over wat ze kan doen ondanks haar gebrek aan krachten, maar het laat de film ook een beetje kronkelig aanvoelen. Om verloren actie goed te maken, schittert de film in zijn animatie en ontwerp, waarbij hij echt gebruik maakt van het huis met deuren naar nieuwe werelden en muzikale sequenties die een beetje meer abstracte artistieke vrijheid mogelijk maken.

Over die muzikale sequenties gesproken, ik denk dat het tijd wordt dat Lin-Manuel Miranda een pauze neemt. Nadat hij het uit het park had geslagen met ‘In the Heights’, ‘Hamilton’ en ‘Moana’, was zijn aanbod voor 2021 een beetje flauw. Voor deze recensie heb ik eindelijk de film “Vivo” bekeken, waarin hij het titelpersonage vertolkt en de liedjes schrijft. Die cijfers klonken mager en vergeetbaar. In één nummer rijmt hij ‘drum’ met… ‘drum’. In ‘Encanto’ zijn de kansen iets beter, meer nummers doen het beter dan andere, maar het gevoel blijft bestaan ​​dat deze muzikale nummers de opgewarmde restanten van andere projecten zijn. Ze klinken als zijn werk, maar bieden niets nieuws of spannends om in ons hoofd te blijven hangen. Isabela en Luisa’s wegwerppopsongs “What Else Can I Do?” en “Surface Pressure” zijn plakkerig repetitief. “The Family Madrigal” is een minder effectieve versie van het openingsnummer van “In the Heights”. Alleen Carlos Vives’ vertolking van Miranda’s nummer “Colombia, Mi Encanto” klinkt als een gedenkwaardig hoogtepunt.

By admin