Sat. May 21st, 2022


Dit is een meedogenloos aangrijpende en vaak verontrustende film die het aandurft om (met smaak en terughoudendheid) enkele van de meest verachtelijke gedragingen waartoe onze soort in staat is te visualiseren, en de psychische schade die het toebrengt aan onschuldige slachtoffers volledig te meten. Maar het is geen wentelen in pijn, want de overlevenden beheersen elk onderdeel van de oefening en leunen op elkaar voor steun en inspiratie.

En hoewel misschien een derde van “Procession” uit hercreaties bestaat, en de rest gaat over het artistieke, logistieke en psychologische voorbereidende werk dat nodig is om de overlevenden in de juiste ruimte te krijgen om hun magie te bewerken, heb je nooit het gevoel dat de film probeert je voor de gek te houden door te denken dat drama een feit is. Het is transparant over wat het doet (meer een verslag van wat er gebeurde tijdens een workshop filmmaken dan een traditioneel biografisch document) en er is nooit enig gevaar dat het publiek de weg kwijtraakt. Greene, die ook de film monteerde, laat constant de lichten en scrims en boommicrofoons en andere betekenaars van kunstmatigheid of dramatisering zien, en blijft cross-cutting tussen hercreaties van scènes. De overlevenden regisseren, treden op of helpen bij hun creatie, des te beter om te illustreren wat er emotioneel met deze mannen gebeurt terwijl ze proberen kunst te gebruiken om hun ergste ervaringen terug te winnen en de rest van hun leven te genieten.

‘Procession’ is het hoogtepunt van Greene’s grensverleggende films, waaronder ‘Bisbee ’17’, ‘Actress’, ‘Kate Plays Christine’ en degene met de titel die het een beetje samenvat: de worsteldocumentaire ‘Fake’ uit 2011 Het is zo echt.” ‘Actrice’, die ‘The Wire’-actrice Brandy Burre volgde toen ze probeerde opnieuw in het bedrijf te komen nadat ze het kort had verlaten om een ​​gezin te stichten, was gevuld met wat Greene ‘gecomponeerde indie-filmmomenten’ noemde die verondersteld werden een “poëtische” functie, tot een diepere en meer ongrijpbare waarheid komen zonder het publiek te verwarren door te denken dat ze iets zagen dat spontaan gebeurde. “Processie” heeft meer van dergelijke momenten en beelden dan hier kan worden verteld, sommige schijnbaar uitgekozen door Greene en zijn crew on-the-fly (zoals Mike die verdraait en stuitert op een bank in de ontspanningsruimte in de kelder naar “Behind Blue Eyes”) en anderen bedacht door de overlevenden, die zulke uiteenlopende invloeden als de bovennatuurlijke horrorfilm, het theatrale psychodrama, en Bob Fosse’s autobiografische musicalfantasia “All That Jazz.” (Een re-enactment van het moment vlak voordat er een overtreding plaatsvond in de slaapkamer van een priester is gefilmd op een gestileerd toneeldecor waar de rekwisieten, meubels, muren en vloer zijn spra y-geschilderd hemels wit; het doet denken aan de vagevuur-interviewscènes in Fosse’s film waarin de held zichzelf rechtvaardigt tegenover de Engel des Doods.)

De benadering van Greene roept onderweg veel secundaire resonanties en noties op, waaronder de mate waarin alle identiteit wordt geconstrueerd en vervolgens wordt uitgevoerd, en de griezelige manier waarop het leven symbolen en metaforen blijft opdienen die we zouden kunnen bekritiseren omdat ze te on- de neus als we ze in fictie tegenkwamen (zoals Laurine’s fixatie op een per ongeluk gebroken hengel die hem werd gegeven door een van de priesters die hem verkrachtte in het huis aan het meer). Maar het is Greene’s grote verdienste dat deze nooit het belangrijkste punt van het project overweldigen, namelijk het helen en maken van zes mannen die zijn verraden door een instelling die verondersteld werd een kracht voor het goede in hun leven te zijn. Greene behandelt ze niet als passieve objecten om medelijden mee te hebben, maar geeft ze kracht door middel van kunst.

In beperkte bioscooprelease vandaag en première op Netflix op 19 november.

By admin