Mon. May 16th, 2022


Ik zei dat ik beschikbaar was omdat… natuurlijk. “Beschikbaar” betekende vastbesloten om af te maken waar ik aan begonnen was. Maar mentaal en fysiek beschikbaar? Ik was niet zeker.

Maart 2020 was de gelukkigste die ik ooit ben geweest in een professionele context. Ik heb nog nooit zo’n gevoel van verbondenheid gevoeld. Ik zat in een cast van allemaal zwarte vrouwen, geregisseerd door een zwarte vrouw, in een toneelstuk geschreven door een zwarte vrouw.

Nu, in 2021, ben ik een vrouw die dicht bij de dood kwam en wekenlang vanuit haar bed bestond terwijl twee kinderen online leerden en een man vanuit huis werkte. Ik ben een vrouw die, terwijl ze herstellende was van COVID, tweeëntwintig online antiracismeworkshops gaf in de nasleep van George Floyd, Breonna Taylor, Ahmaud Arbery en Botham Jean. Ik gaf een workshop op dezelfde dag dat de moordenaar van Breonna Taylor aan de verantwoording ontsnapte. De deelnemers aan de workshop waren blank. Ik hield een minuut stilte voordat ik begon. Ik wou dat ik helemaal niet hoefde te praten.

Mijn gevoel van hoop op wat mogelijk was, was volledig afgemat. In maart 2020 waren de repetities en previews van School Girls een hoogtepunt in mijn carrière. Zestien maanden later was de show een pijnlijke herinnering aan hoe het leven hoop en dromen kan vernietigen. Als mensen plannen maken, lacht God. Ik durfde niet meer te hopen. Ik durfde niet te geloven dat de show in augustus echt zou openen.

Het voelde allemaal beangstigend. ‘Laat me dit duidelijk maken,’ grapte ik, ‘ik moet mijn huis verlaten. Elk. Dag. Al weken achter elkaar. Interactie met andere mensen dan mijn familie. Pak een lunchpakket. Rijd een auto verder dan het doelwit verderop in de straat van mij. Oefen een toneelstuk. Persoonlijk. Acht uur uit mijn huis zijn. In een rij. Wees ook een moeder en een vrouw. Hè.”

Ik bleef maar denken, ik wil verschijnen als mijn authentieke zelf. Ik wil niet alles wat ik heb meegemaakt in een doos stoppen en mijn vrolijke-smiley-professionele gezicht presenteren. Professionaliteit is belangrijk voor mij. Ik ben graag betrouwbaar, op tijd, zo niet vroeg; een voorbeeld voor andere castleden. Ik heb te vaak delen van mezelf begraven om dat fineer te behouden.

Mijn generatie acteurs kocht de “show must go on” stuklijst. We vielen voor het haak, lijn en zinklood. De jongere generatie pikt het niet. Ze beschermen zich stoutmoedig tegen een industrie die de behoeften van actoren als laatste beschouwt.

In 2012 ging mijn jongste kind, toen twee jaar oud, naar het ziekenhuis vanwege ademhalingsproblemen. Ze moest een nachtje blijven en ik sliep bij haar op de kamer. De volgende dag had ik de eerste repetitie voor een grote show in een groot theater. Ik kon het niet bevatten om de toneelmeester te vertellen dat ik niet aanwezig kon zijn vanwege een noodgeval in de familie. In plaats daarvan stopte mijn man met werken zodat hij de dag met haar kon doorbrengen terwijl ze tests afmaakten.

Het is prima dat mijn man bij haar was, maar ik wilde daar zijn als haar moeder. Mijn baby was niet goed. Ik ging niet alleen naar de eerste repetitie toen ik een kind in het ziekenhuis had, ik vertelde niemand over mijn situatie. Ik voelde me gedwongen om te doen alsof alles in orde was.

In juli was ik op WGN Radio om de show te promoten toen de presentator me ‘een ervaren artiest’ noemde. Ik dacht: godverdomme, ik ben een ervaren artiest! Ik was ook de oudste persoon in de cast; oud genoeg om de meerderheid van de moeder van de cast te zijn – ook geen bijzonder jonge moeder.

Mijn generatie acteurs kocht de “show must go on” stuklijst. We vielen voor het haak, lijn en zinklood. De jongere generatie pikt het niet. Ze beschermen zich stoutmoedig tegen een industrie die de behoeften van actoren als laatste beschouwt. Toen we eenmaal aan het repeteren waren, verraste en inspireerde hun pleidooi mij.

Maar ik bracht de week voorafgaand aan de repetitie door, bezorgd over hoe ik door het proces zou komen. Ik dacht dat ik bepaalde accommodaties nodig zou hebben, maar was niet zeker of ik ze bekend zou maken. Presenteer ik mezelf als een lange trekker of probeer ik te doen alsof het goed met me gaat; dezelfde meid die de show pre-pandemie repeteerde?

Ik wilde geen doelwit op mijn rug, dus besloot ik mijn behoeften van geval tot geval te bekijken. Ik rationaliseerde dit door te denken: misschien komt het wel goed en heb ik geen speciale aandacht nodig. Eerlijk gezegd had ik een dreigende angst dat een langeafstandstransporteur zou verschijnen op mijn ‘permanente record’.

De eerste repetitiedag was vrolijk maar ook voorzichtig. Na een meet and greet met het personeel via Zoom draaiden cast en regisseur zich naar elkaar om. Lili-Anne Brown, de directeur, zei: ‘Laten we eens kijken waar we zijn. Dit is veel.”



By admin