Mon. Dec 6th, 2021



Ik had moeten vermoeden, terwijl ik door de bizarre displays van eigenzinnige objecten in The Coronet Theatre navigeerde, dat deze show net zo ongewoon zou kunnen zijn als het speelhuis dat het host. Binnen deze opmerkelijke locatie neemt Le Petit Chaperon Rouge van schrijver en regisseur Joël Pommerat op dezelfde manier iets dat heel bekend zou moeten zijn – in dit geval het traditionele volksverhaal van Roodkapje – en creëert het op ingenieuze wijze een intrigerende en buitengewone ervaring. Als een echte goochelaar betovert hij het publiek met zijn kunst, maakt het onzichtbare waarneembaar en vermengt realiteit met fantasie. Pommerat heeft dit gemaakt…

Beoordeling



Onmisbaar!

Een buitengewone, betoverende productie van een traditioneel volksverhaal. Verbeelding, realiteit en fantasie wervelen om elkaar heen en trekken het publiek mee in een betoverende ervaring.

Gebruikersbeoordeling: Wees de eerste!

Ik had het moeten vermoeden, terwijl ik door de bizarre displays van eigenzinnige objecten binnen navigeerde Het Coronet-theater, dat deze show net zo ongewoon zou kunnen zijn als het speelhuis dat het host. Binnen deze opmerkelijke locatie, schrijver en regisseur Joël Pommerat‘s Roodkapje neemt op dezelfde manier iets dat heel bekend zou moeten zijn – in dit geval het traditionele volksverhaal van Roodkapje – en creëert er op ingenieuze wijze een intrigerende en buitengewone ervaring van. Als een echte goochelaar betovert hij het publiek met zijn kunst, maakt het onzichtbare waarneembaar en vermengt realiteit met fantasie.

Pommerat maakte dit stuk om zijn jonge dochter te laten zien wat zijn werk was, en het vertelt zijn verhaal op een toegankelijke manier, met behulp van vele vormen van communicatie om zowel een ervaring als een verhaal over te brengen. Vanaf het begin is de soundscape allesomvattend. Vanuit de duisternis horen we opgenomen vogelgezang, waaruit blijkt hoe weinig naturalistisch hier is. Dit is een gestileerde, ingebeelde wereld in zwart-wit. Er is geen enscenering of rekwisieten. Er is geen roodkapje in de kostuums: het is aan jou om de kleur in je eigen geest te creëren. En het publiek is ongetwijfeld een actieve deelnemer in de totstandkoming van dit verbluffende stuk werk, met veel vage, zintuiglijke verbindingen die de sleutel vormen tot hoe de dramatische ontmoeting slim verloopt.

Gekleed in een slim grijs pak, de verteller (Rodolphe Martin) vertelt eenvoudigweg het traditionele verhaal. Hij staat los van de actie maar is vitaal verbonden door zijn (Franse) woorden, die hierboven in boventitels zijn vertaald. Rond hem, Murielle Martinelli als het meisje, (en later de grootmoeder), vertolkt prachtig wat het is om verwaarloosd en eenzaam te zijn. Zonder een woord te zeggen, wordt ze bijgestaan ​​in het overbrengen van wat er gebeurt door de technische kenmerken van de show, die een intense sfeer en voelbare emotie creëren. Licht wordt spaarzaam gebruikt, maar met groot effect, in Eric Soyerhet opvallende lichtontwerp. Vaak rust het nauwelijks op de gezichten van de acteurs, maar geeft het gewoon definitie aan vormen en vormen, waarbij het publiek ontbrekende details moet invullen met intieme, fantasierijke betrokkenheid. Angst, spanning en humor komen allemaal op indrukwekkende wijze tot uiting door de bijna filmische verlichting en het resonerende, viscerale geluid in Gregory Leymarie en Francois Leymarie‘s intens suggestieve soundscape. Ik moest denken aan het danswerk van Pina Bausch, met zijn vergelijkbare gebruik van het lichaam als object, waarbij licht werd gebruikt om intrigerende vormen en substanties te creëren waar die niet bestaan.

De technische uitmuntendheid van de productie wordt geëvenaard door het onberispelijke acteerwerk van de cast. Isabelle Rivoal terwijl de Moeder minutieus wordt gechoreografeerd, blootsvoets en op haar tenen aankomen, maar haar stappen komen precies overeen met het knippen met hoge hakken dat op de soundtrack te horen is. Zij en Martinelli zijn feilloos op elkaar afgestemd, terwijl ze ontmoetingen naspelen tussen de verschillende personages die ze in meerdere rollen spelen.

Het eenvoudige script van Pommerat biedt momenten van warme humor in het nogal donkere, verontrustende verhaal, vooral indrukwekkend wanneer de onheilspellende, raadselachtige aanwezigheid van de wolf contrasteert met zijn komische, nuchtere ongeduld. Het gevaar dat hij vormt, wordt vreemd acceptabel als we hem leren kennen. Hij en het meisje blijken naast hun verschillen ook overeenkomsten te hebben, wat een scherp inzicht geeft in hoe zo’n dubieuze verstandhouding kan worden gerationaliseerd.

Dit is een productie die zichzelf duidelijk maakt door te putten uit relaties tussen vele elementen; zeker tussen de personages, maar ook tussen het publiek en de manier waarop ze het verhaal kunnen begrijpen. Licht, geluid, verhalen vertellen en verbeelding spelen allemaal een rol bij het oproepen van een diep en intiem begrip van de ervaring, wat het enorm toegankelijk en plezierig maakt. Het is een stuk dat geschikt is voor alle leeftijden, omdat het op verschillende niveaus eenvoudig en complex is. Ik verliet het theater met een opgewonden, vermaakt en een beetje besteed, alsof ik ook aan de voorstelling had gewerkt!

Geschreven en geregisseerd door: Joël Pommerat
Decorontwerp en kostuums door: Margriet Bordat
Decorontwerp en lichtontwerp door: Eric Soyer
Geluid door: Grégoire Leymarie, François Leymarie
Vertaling door: Chris Campbell
Gemaakt door: Louis Brouillard Company

Le Petit Chaperon Rouge speelt tot 21 november in The Coronet Theatre. Meer informatie en reserveren via onderstaande link.



By admin