Mon. Dec 6th, 2021



Na zelf de setting van het stuk te hebben bezocht (de zoutvlakten van Uyuni in Bolivia) in mijn wilde en enigszins ineenkrimpende tussenjaar, miste mijn tienerbrein duidelijk de diepten, zowel fysiek als politiek, knarsend onder mijn sandalen voeten. De strijd om het zeldzame aardmineraal (lithium) op een groot, vlak, laaiend wit slagveld wordt in deze productie uitgevochten door vier raadselachtige personages. Een verbale Battle Royale zo je wilt, met minder bloedvergieten maar evenveel gekonkel. Schrijver Al Smith is een prestigieus talent. Voortbouwend op zijn succes bij Harrogate (ook aan het Royal Court) zet hij door. Nooit heeft…

Beoordeling



Onmisbaar!

In de slappe, luie matineemenigte ontploft een stier in de porseleinwinkel van het Royal Court. Het kloppende, puntige en aangrijpende Al Smiths verzengende spel neemt geen gevangenen, geschreven in de taal van de macht.

Gebruikersbeoordeling: 4.75 ( 1 stemmen)

Na zelf de setting van het stuk te hebben bezocht (de zoutvlakten van Uyuni in Bolivia) in mijn wilde en enigszins ineenkrimpende tussenjaar, miste mijn tienerbrein duidelijk de diepten, zowel fysiek als politiek, knarsend onder mijn sandalen voeten. De strijd om het zeldzame aardmineraal (lithium) op een groot, vlak, laaiend wit slagveld wordt in deze productie uitgevochten door vier raadselachtige personages. een verbale Strijd koningshuis als je wilt, met minder bloedvergieten maar evenveel gekonkel.

auteur Al Smith is een prestigieus talent. Voortbouwend op zijn succes met Harrogate (ook bij de Koninklijke rechtbank) hij drukt door. Nooit is het belang van taal en geld zo scherp in beeld gebracht op het podium. De regels van de westerse karakters worden door een letterlijke vertaler gehaald, waardoor ze idioot en toch vertrouwenwekkend klinken; “soybean American” als de verkeerde versie van “I am American” is een hilarisch voorbeeld. Gemiste kansen, betekenisnuances en taalkundige grappen vliegen over het podium. We zijn even begaafd met het zinderende, profetische citaat “in Amerika genees je mensen met je portemonnee”. Petje af voor Smith voor zijn prestatie; grappig, slim en verdrietig – de heilige drie-eenheid.

Hoe zit het met de topografie van deze kruidenwoestijn? We zullen, Moi Tran‘s set is cartoon en uitgesneden. Witte tegels creëren de weerspiegeling van het zout, terwijl lamellen op wielen en neerklapbare schermen, geschilderd in pop-artstijl, andere locaties weergeven. De openheid en het zout worden samen met de roestende karkassen van de afgedankte Britse mijntreinen tot leven gebracht. Hamish Pirie‘s regie overtreedt veel klassieke theaterregels, en daar verheugen we ons over. Acteurs dansen TikTok-routines in verschuivende lasers terwijl scènes veranderen, en beginnen dan met hartverscheurend naturalisme; een postmoderne draai in videogamekleuren. Dit experimentele gevoel heeft zijn keerzijde, omdat sommige dingen buiten het podium zichtbaar blijven totdat ze nodig zijn, en er een beetje onhandig uitzien. Maar onderbouw dit met een duidelijk vermogen om mooie en ingetogen uitvoeringen uit de acteurs te halen en je hebt een knaller in twee acts.

Wie zijn onze spelers op deze zoute vlakte? We hebben de koude, harde en berekenende Anna gespeeld door Genevieve O’Reilly, altruïstisch proberend onze afbrokkelende NHS koste wat kost te redden. We hebben Henry Finn (Arthur Darvill), een Silicon Valley-mix van Musk, Bezos en Jobs, die koste wat kost de wereld probeert te redden. Naira (Jaye Griffiths) probeert president van Bolivia te worden en haar nationale en inheemse rechten te beschermen tegen… koste wat het kost, en ten slotte Kimsa (Carlo Alban) de eigenaar van het land, die zijn zieke dochter en erfgoed probeert te redden bij… je raadt het al… koste wat het kost. Overal is er een constante gelaagdheid van uitvoeringen, passend bij het pittige script. Darvill, als de best betalende acteur, is echter minder dynamisch dan je zou willen, en verbetert naarmate het spel vordert terwijl zijn macht begint af te nemen, maar zeker niet de ster van de avond. Griffiths, die zowel de president als een meer passieve medewerker van Finn speelt, gooit de munt echt effectief om en verandert scène voor scène met vloeibare vaardigheid. O’Reilly’s geknipte Britse arts, die onbewust de verschrikkingen van het koloniale verleden nabootst, is opvallend, consistent in haar snelle grappen en zorgwekkend flexibele moraliteit.

De drie uur van het stuk vliegen voorbij, terwijl het raakt aan de onderling verbonden wereld waarin we leven en de machtsverhoudingen tussen rijk en arm, samen met de praktische bruikbaarheid van het utilitarisme. De delicate vingers van Smith, die pas vorig jaar zijn ingesteld, strijken langs Brexit, Covid, de privatisering van de NHS en, belangrijker nog, klimaatverandering. De kwestie van ‘verdeel en heers’ steekt de kop op als men ziet dat de mensheid zonder een greintje empathie aan elkaars botten plukt. Een volkomen egoïstische en niet bijzonder hartverwarmende visie, maar misschien is het stuk meer waarschuwend dan een voorspelling? Laten we het verdomme hopen, zoals in Bijzonder aarde Moed overactiviteit bij rampen is net zo dodelijk als empathie.

Geschreven door: Al Smith
Geregisseerd door: Hamish Pirie
Gemaakt door: Koninklijke rechtbank

Bijzonder aarde Moed speelt tot 18 december aan het Royal Court. Meer informatie en boekingen via onderstaande link.



By admin