Tue. May 17th, 2022


Maakt niet uit. “American Underdog” werd aangepast en geregisseerd door Andrew en John Erwin, die zeer succesvolle films maken voor de Amerikaanse christelijke markt (waaronder “Mom’s Night Out” en “I Can Only Imagine”), en dat verklaart de focus en de boodschap. Dit is een film over deugd, toewijding en geloof, en hoe als je die kwaliteiten bezit en ijverig onderhoudt, goede dingen voor je zullen gebeuren, zo niet onmiddellijk, dan uiteindelijk.

Hoewel “American Underdog” niet beknibbelt op voetbalactie – er zijn verschillende sequenties die op gepaste grote schaal worden gedaan – ligt de nadruk op Kurt (Zachary Levi) en zijn toekomstige vrouw Brenda (Anna Paquin). Ze ontmoeten elkaar in het begin van de jaren ’90, wanneer Kurt, die college ball speelde aan de Universiteit van Northern Iowa, in een supermarkt werkt en VHS-highlight-spoelen naar recruiters stuurt, en Brenda, een veteraan van het leger, haar wettelijk blinde hersens opvoedt. -beschadigde zoon, Zack (Hayden Zaller), nadat ze in de steek werd gelaten door haar vreemdgaande echtgenoot. De vroege focus ligt op de ontluikende relatie tussen Kurt en Brenda, en verrassend genoeg blijft het daarbij.

Levi en Paquin zijn te oud om de personages in deze fase van hun leven overtuigend te spelen (Levi is 41, Paquin is 38) en ze hebben ongelukkige pruiken gekregen, maar hun chemie is uitstekend en ze zijn allebei uitzonderlijke acteurs, dus het is niet moeilijk om daar allemaal overheen te komen. Het beste aan de film is de weigering om te bewegen volgens de voorgeschreven ritmes van de standaard sportfoto. Van begin tot eind concentreert het zich het liefst op wat er buiten het veld gebeurt. Het keert alleen terug naar het rooster wanneer het tijd is om de volgende carrièremijlpaal op te zetten, en de mijlpalen zijn alleen belangrijk omdat ze het leven van de Kurt, Brenda en Zack beïnvloeden. “American Underdog” gaat over een stel dat door de jaren heen beweegt en elkaar leert kennen en voor elkaar zorgt. Deze benadering is misschien uniek onder sportfilms. Het genre heeft de neiging de partner van de held te reduceren tot een ondersteunende figuur die aan de zijlijn staat (of een constant huilende persoon die wil dat hij stopt met spelen om gezondheidsredenen).

Al vroeg is er een mooie, lange scène waarin Kurt, die Brenda ontmoette in een plaatselijke honkytonkclub, bij haar thuis opduikt om een ​​enkele rode roos te bezorgen, alleen om te beseffen dat ze er niet is. Zack nodigt hem binnen en neemt hem bij de hand. Brenda’s moeder, die daar woont, vindt Kurt en Zack zij aan zij op de keukenvloer (want dat wil Zack dat ze doen). Ze grapt dat hij hier moet zijn om Brenda te zien, en ze maakt zich geen zorgen dat hij een indringer is, want waarom zou een indringer op zijn rug op de keukenvloer liggen naast een blind kind? De scène is zo vreemd (op een aantrekkelijke manier) dat het alleen uit het leven kan zijn gekomen, en er zijn veel soortgelijke scènes, waaronder een die zich afspeelt tijdens de ijzige winter waarin de auto van het gezin zonder brandstof komt te zitten op een snelweg en Kurt moet laat ze daar achter en loop een aantal kilometers om een ​​benzinebus te vullen en de hele weg terug te lopen. Wat heeft dat met voetbal te maken? Niets, maar het is het soort dingen dat de hele tijd gebeurt, en je ziet het nooit in films.

By admin