Sat. May 21st, 2022


Voor een parallel, kijk eens naar de slotscène van ‘Burn After Reading’, waarin de CIA-overste van JK Simmons wordt geïnformeerd door David Rasche’s officier Palmer DeBakey Smith over de ramp van onbekwaamheid die het verhaal van de film vormt. ‘Wat hebben we geleerd, Palmer?’ Het personage van Simmons vraagt. ‘Ik weet het niet, meneer,’ antwoordt Palmer. ‘Ik weet het ook niet. Ik denk dat we geleerd hebben het niet nog een keer te doen”, besluit Simmons geërgerd. De spelers worden afbetaald, of laten ze wegrotten ten gunste van een doofpotaffaire van de overheid, en het leven wordt weer normaal.

Er is ook de kwestie van het lot versus de vrije wil die het streven van Macbeth en zijn vrouw naar macht bepaalt. Het eerste deel van de voorspelling van de heksen – Macbeth wordt Thane of Cawdor – komt uit zonder directe actie van hemzelf. Zou hij uiteindelijk koning zijn geworden als hij en Lady Macbeth geduldig waren geweest, of was moord altijd onderdeel van de deal? Als hij met minder gewelddadige middelen was opgestaan, zou zijn regeerperiode dan langer zijn geweest? Productiever? Of was het voorbestemd om op deze manier te werken?

De kwestie van het lot, en of bovennatuurlijke krachten ons leven dicteren, is een ander veelvoorkomend thema van de gebroeders Coen. In de laatste frames van “A Serious Man” stort Larry Gopnik, de lankmoedige wiskundeprofessor van Michael Stuhlbarg, eindelijk in en accepteert steekpenningen van een student na een reeks tragische, financieel lastige incidenten, terwijl een tornado voor de school van zijn zoon landt. Waren Larry’s beproevingen een goddelijke test? Is de tornado-straf voor het opgeven van zijn ethische principes, of gewoon de laatste slechte doorbraak in een reeks van hen?

“No Country for Old Men” heeft een meer beslissende kijk. Wanneer Anton Chigurh Carla Jean Moss zegt dat hij zijn toss moet noemen, om te bepalen of hij haar zal vermoorden, weigert ze. “De munt heeft niets te zeggen,” zegt ze tegen hem, “Jij bent het gewoon.” Haar reactie maakt Chigurh zichtbaar zenuwachtig. De man haalt duidelijk perverse vreugde uit het doden, maar het opgooien van munten geeft hem morele afstand. Hij kan zichzelf wijsmaken dat het universum de dood van zijn slachtoffers bepaalt, niet hij. De verklaring van Carla Jean legt de verantwoordelijkheid volledig bij zijn rechtbank. Misschien speelt het lot geen rol in wat er met ons gebeurt, en zijn we gewoon het product van onze eigen keuzes.

By admin