Tue. May 17th, 2022


Ondertussen raakt Leda bevriend met de jonge vrouw in de bikini, die Nina heet. Leda neemt een moederrol op zich, maar er is iets “offs” aan de hele zaak. Haar interesse is te intens. Johnson speelt Nina met een fascinerende mix van loom plezier en strakke wanhoop. Nina “acteert”, en terecht. Callie, haar scherpogige schoonzus, ziet alles. Je wilt geen ruzie met Callie.

In het boek zegt Leda op een gegeven moment: “Het onuitgesproken zegt meer dan het gesprokene.” Hoewel dit voor het grootste deel ongetwijfeld waar is, is het niet waar als je te maken hebt met een onbetrouwbare verteller als Leda, iemand die zo in beslag wordt genomen door zichzelf dat elke interactie huivert van dreiging, verlangen, onzekerheid en alle onopgeloste problemen die Leda projecteert op de ander persoon. Omdat ze zo in beslag wordt genomen door zichzelf, interpreteert ze het ‘onuitgesproken’ de hele tijd verkeerd. Ze interpreteert gebaren, lichaamstaal, pauzes verkeerd. Ze ziet bedreigingen waar die er misschien niet zijn. Ze lijkt de vriendelijkheid van Lyle verkeerd te interpreteren, wat vreemde wilde reacties bij haar losmaakt. Ze interpreteert de jonge man die bij de strandclub werkt verkeerd. Ze ‘kan het niet begrijpen’. Als Nina “acteert”, dan is Leda dat ook. Uiteindelijk komen we erachter wat Leda destijds deed, maar dat kan haar keuzes – één in het bijzonder – tijdens deze noodlottige vakantie nog steeds niet volledig verklaren.

Films worden soms afgewezen door het publiek omdat de personages niet ‘relateerbaar’ zijn. Ja, sommige karakters weerspiegelen je eigen ervaring, en dat is heel valide. Maar enkele van de grootste karakters in de literatuur laten ons dingen zien waar we niet naar willen kijken, laten ons de lelijke delen van de mensheid zien, de donkere onbeduidende delen, de delen waar we niet ons best doen. Deze dingen zijn even waar, zo niet meer waar, dan wat als ‘relateerbaar’ wordt beschouwd. “The Lost Daughter” accepteert lelijkheid, geeft het de ruimte om zichzelf te uiten, laat het bestaan ​​zonder terug te keren naar veilig gebied.

Het was de uitdaging van Gyllenhaal om al deze wervelende “onuitgesproken” subtekst vast te leggen. Er is veel emotionele chaos rond dat strand, tussen al die dochters, verloren dochters en dergelijke. Gyllenhaal zorgt voor de chaos. Ze probeert niet alles vast te leggen. Ze racet niet om duidelijkheid. Haar benadering is turbulent, subjectief en zo dicht bij Leda’s standpunt dat het bijna claustrofobisch is. Leda is waakzaam en verdrietig, soms impulsief en slordig, liegt altijd en doet alsof, en is steeds minder in staat haar griezelige innerlijke wereld te verbergen, voor andere mensen en voor zichzelf. Colman’s is een van de beste optredens van het jaar.

Nu te zien in geselecteerde theaters en beschikbaar op Netflix op 31 december.

By admin