Tue. May 17th, 2022


Bijayini Satpathy zou vorig jaar een groot deel van haar eerste tour als onafhankelijk artiest doorbrengen. Al 25 jaar was ze danseres en docente bij Nrityagram, een gemeenschap in Zuid-India die zich toelegt op de studie en uitvoering van Odissi. In plaats van haar geplande solotournee ging Satpathy een periode van intensieve creativiteit en zelfontdekking in. Maandenlang werkte ze alleen en verkende ze een persoonlijke bewegingstaal die de randen van deze voortreffelijke klassieke dans, die ze haar hele leven beoefent, verder verlegt. “De pauze hield me gefocust en geaard, met een doel”, zegt ze. Een resultaat is haar nieuwe avondlange solo, Abhipsaa, die ze van 10-11 december zal uitvoeren op Duke University. Daarna begint ze aan haar jarenlange ambtstermijn als artist in residence in het Metropolitan Museum of Art in New York City.

Je werkt al maanden alleen. Hoe heeft dat onderzoek je nieuwe werk geïnformeerd?
Abhipsaa
?

In het Sanskriet, Abhipsaa betekent ‘zoeken’. Het is mijn eerste choreografische opdracht, en het gaat er echt om uit te zoeken wat ik met mijn dans wil doen. Fysiek, hoe wil ik Odissi uitdrukken na zoveel jaren dansen?

Wat zijn enkele thema’s van de avond?

Odissi gedijt op dit begrip van de eeuwige liefde tussen Radha en Krishna. Ik wilde dat idee van scheiding en verlangen onderzoeken. Zo vaak gaan de verhalen over de vrouw die smacht naar de man, maar ik wilde wat tijd nemen om Krishna’s lijden te onderzoeken, dat in feite gaat over het universele gevoel van afscheiding van waar je thuishoort. En er is ook het thema van spiritueel zoeken, het zoeken dat door de hele mensheid wordt gedeeld.

Bijayini Satpathy, een oudere Zuid-Aziatische vrouw, glimlacht met gesloten mond over haar schouder.  Haar grijzende haar wordt van haar gezicht teruggetrokken en versierd met gele bloemen.  De bindi op haar voorhoofd is een soortgelijke rode tint als haar shirt.  Op de achtergrond zijn hoge groene planten onscherp.
Bijayini Satpathy

Shalini Jain, met dank aan Satpathy

In een fragment dat je in februari virtueel optrad via het Baryshnikov Arts Center-platform, leek het alsof je de manier waarop je jezelf op het podium presenteert subtiel had veranderd. Je hebt je haar grijs laten worden en je draagt ​​minder van de klassieke versieringen die bij Odissi horen.

Er is een transitie in mij gaande. Ik wil het decor minimaliseren, omdat ik vind dat het lichaam volumes van expressie bevat. Er zit zoveel in de woordenschat van Odissi, in het gezicht, in de gebaren. De taal is zo krachtig. Ik wil het uiterlijk eenvoudig laten zijn, zodat die dingen volledig tot uiting kunnen komen.

Wat zijn je plannen voor de residentie in het Metropolitan Museum?

Ik ben van plan te werken met de geometrische, architectonische contouren van de ruimtes. Ik ga kijken waar deze ruimtes over gaan, om mezelf in een andere tijd, een andere cultuur te verplaatsen, en te zien hoe ze tot mij spreken als een traditionele Odissi-danser. Een van de ruimtes waar ik erg door werd aangetrokken toen ik er was, was de Spaanse kapel in de kloosters. Ik wil ook iets doen in de Astor Chinese Garden Court. Sommige van deze inspiraties zullen uitmonden in een avondvullend optreden in het theater van de Met.

Welke nieuwe aspecten van Odissi heb je ontdekt door dit proces van solo-exploratie?

Ik was zo verrast om te ontdekken dat er zoveel meer manieren zijn om via Odissi te spreken. Ik gebruik nog steeds de klassieke S-curves van het lichaam, de Tribanga. Maar ik vind nieuwheid in mijn manier van bewegen. Odissi is een manier van ademen, een manier van stijgen en dalen, een manier om de ruimte te snijden. Het geeft veel vrijheid. Ik heb het gevoel dat ik het de rest van mijn leven kan verkennen.

By admin