Mon. May 16th, 2022


Todd: Rechts. Er is ook een lokaal verhaal met Oxford, Ohio, met de universiteit daar, dat je hen helpt hun plaats op dat precieze moment te begrijpen, terwijl de noordelijke wereld denkt: “Misschien als blanke mensen daarheen gaan en meedoen, zal het de aandacht trekken op een manier waar niemand de afgelopen negen jaar of de afgelopen negentig jaar op heeft gelet.” Dan wordt het blanke Amerika wakker met het feit dat dit reële gevolgen heeft.

Nog iets over het schrijven? Heb je iets geleerd in dat proces met de studenten van 2008 terwijl je het deed?

Carlyle: Nou, het verhaal klopte echt. Het was er door mijn eigen ervaring. Ik probeerde deze gebeurtenissen te versterken. Wat hielp was wat ik wist over de omvang van de Afro-Amerikaanse geschiedenis en mijn eigen betrokkenheid daarbij. Toen het deel van het verhaal dat ik zojuist zei voor mij werd verduidelijkt, zei ik: “Oh mijn God.” In die kamer waar ze besloten of we gingen of niet, was de oudste persoon in die kamer misschien vijfentwintig.

Todd: Juist, het senior lid.

Carlyle: Het oudste lid, de oudste in die kamer, was waarschijnlijk vijfentwintig. Ze gaan naar de universiteit en het zijn eigenlijk kinderen. Als ze dit niet zouden doen, zouden ze proberen uit te vinden wie ze gaan naaien, of waar ze uit zouden gaan.

Het zijn naïeve, geen idee hebbende kinderen die, zowel zwart als wit, waarschijnlijk nooit zinvolle interacties met elkaar hebben gehad. En dan gaan ze dit ding delen, dit extreem gevaarlijke catastrofale ding. Je gaat, “Wauw.” Er zit veel sap in en meer dat je niet echt kunt zien.

Er is een boek dat heel belangrijk voor me was, Letters From Mississippi. Het zijn brieven die meestal de blanke kinderen aan hun ouders schreven.

Todd: Ik heb er een paar gezien. Wauw. U was dat aan het lezen toen u het stuk aan het schrijven was?

Carlyle: Ja natuurlijk.

Todd: Maar dat roept een heel interessante vraag op. Je legt die ervaring helemaal bovenaan het stuk vast met deze schijntraining, waarbij John acteert of de rol speelt van een moordende redneck voor Jimmy. We weten eerst niet dat ze een rollenspel zijn.

Todd: Maar het viel me deze keer echt op als ik aan dit toneelstuk dacht dat twee van de drie personages wit zijn, Chaney, Schwerner en Goodman spiegelen. Er is een manier waarop het leest, althans voor mij als een blanke man, als een leerspel. Jimmy is op een reis die zal leiden tot zijn dood, maar deze twee blanke karakters leren letterlijk over zijn lijk. Ellen besluit de ene kant op te gaan en John besluit de andere kant op.

De context waarin je op die school zat, de vrouwenschool in Miami, was er iets waar je de blanke studenten bij probeerde te krijgen?

Carlyle: Het was veel praktischer om een ​​toneelstuk vorm te geven in het licht van deze catastrofale gebeurtenis, omdat de vrouwenuniversiteit nu is opgenomen in de Miami University of Ohio, in Oxford, Ohio, een zeer conservatieve plaats. Ik zou niet zeggen dat het een Ivy League-school is, maar het is een erg blanke school.

De theaterafdeling en het Centrum voor Amerikaanse en Wereldculturen, die zeer vooruitstrevend waren, wilden dit doen. Ze hebben zelfs reünies gehad, die erg interessant waren, van de vrijwilligers en de SNCC-medewerkers vanaf dat moment. Daar wilden ze dit toneelstuk over doen.

Ik heb een beetje in de museumwereld gewerkt. Dit hele idee van het construeren van verhalen in de ruimte met objecten die voor ons betekenis hebben in termen van historische gebeurtenissen. Ze wilden dat ik daar een semester zou blijven en dat met twee professoren zou doen om een ​​tentoonstelling te maken. Het geheel was heel actief en keek naar die geschiedenis, die ze omarmden.

Maar de realiteit van het milieu is dat er niet veel gelijkheid is. Het is niet echt geïntegreerd. Hoe lang en kort het was, er was geen zwarte student die in dit stuk zou spelen. Ze hadden geen zwarte leerlingen in hun klas.

Todd: Moest je Jimmy spelen?

Het verhaal klopte echt. Het was er door mijn eigen ervaring. Ik probeerde deze gebeurtenissen te versterken.

Carlyle: Ja, ik speelde Jimmy. Juist, ja. Alleen al het idee om drie karakters te hebben was een manier om ermee om te gaan, wat eigenlijk een gebrek aan rechtvaardigheid was, om wat voor reden dan ook bij…

Todd: Ja-

Carlyle: Maar dat was beschikbaar. Het had bevolkt kunnen zijn met zwarte mensen… Ik weet niet wat ik toen dacht. Misschien zouden er meer zwarte karakters zijn met meer keuzevrijheid. Maar mijn palet bestond uit deze drie mensen. Dat was iets dat een can-do voorstel was. Dan, die brieven uit Mississippi lezend… Jimmy’s karakter schetsend: in de eerste monoloog zegt Jimmy wat hij wil worden. Hij wil zijn zoals dat kleine meisje. Hij wil zichzelf als persoon kunnen beheersen. Nu, de blanken, John en Ellen, weten het in het begin niet echt. Ze leren wat ze willen, maar ze beginnen niet echt een idee te hebben. John heeft wat ervaring, maar hij heeft niet echt zoveel zelfbewustzijn als hij zou willen.

Todd: Ja. Het is een beetje een rollenspel voor hen.

Carlyle: Nou, het is anders. Ik had direct contact met Freedom Summer toen ik student was aan NYU. Dat was na dit moment. Die blanke studenten die eind dat jaar naar Mississippi gingen, in november, was een democratische conventie in Atlantic City. Het resultaat van die Freedom Summer was niet alleen dat ze veel mensen ertoe brachten zich te registreren om te stemmen, maar ze hadden ook een Black Mississippi Freedom Democratic Party. Ze gingen naar de conventie in Atlantic City en ze wilden zitplaatsen hebben.

Todd: Samen met Fannie Lou Hamer, over wie je het ook in het stuk hebt, toch? Ze is er ook.

Carlyle: Juist, die pachter. Johnson, wat zijn ding ook was, hij kon de verkiezingen niet winnen zonder de Dixiecraten. Ze sloten een van deze politieke deals, die echt al deze jonge mensen vernietigden die hun leven hadden geriskeerd door dit echt idealistische ding te doen.

Natuurlijk waren de zwarte mensen erg boos, en de multiculturele eenheid van dat moment werd vernietigd in die conventie. De zwarte mensen zeiden: “Je kunt blanke mensen voor niets vertrouwen. Neuk ze. Zelfs jullie die met ons in elkaar geslagen en in de gevangenis zijn gegooid, zelfs jullie allemaal. Wij zijn Black Power”.

Het was op die conventie dat Black Power werd geboren. Toen ik overstapte van Kentucky State en naar NYU ging…

Todd: Was dat Stokley Carmichael? Maakte hij deel uit van die vrijheidsdelegatie in Mississippi?

Carlyle: Ja. Stokley Carmichael en H. Rap ​​Brown. Ze waren SNCC. Die hele politieke strategie… vóór ’64 hadden ze al eerder een nepregistratierit in Mississippi gedaan. Ze waren een geavanceerde politieke organisatie, dus ze wisten dat ze het konden. Maar registreren was het probleem, door die deur bij het gerechtsgebouw komen. Ze besloten: ‘Nou, misschien zullen ze ons niet zo verslaan als er blanken bij ons zijn. Misschien zullen mensen er op letten dat deze verontwaardiging plaatsvindt.”



By admin